Journalistiek

Onderstaande tekst is weliswaar vers, maar nog niet af. Want: wat drijft mij zelf dan eigenlijk? En hoe ging het verder? Lees deze pagina gerust, maar kom binnenkort vooral terug om een nieuwe versie te lezen.

De mens en wat hem drijft, daarom draait het in het gros van mijn journalistieke verhalen. Ik schrijf graag portretten, waarin details soms meer zeggen dan alle woorden die ik letterlijk citeer. Ook in reportages, achtergrond en zelfs servicerubrieken laat ik liefst de mens zien.

Journalist is wat ik altijd wilde worden als ik groot was. Liefst correspondent, in Latijns-Amerika. Dat laatste werd ik ook, zij het voor relatief korte tijd. Wel deed ik voor een belangrijk deel wat ik me had voorgesteld bij een leven als journalist: ik schreef mijn neus achterna. Na een enthousiaste start bij de schoolkrant van mijn basisschool en huis-aan-huisblad Hellevoetse Post ging ik maatschappijgeschiedenis studeren aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Daarna startte ik als freelancer voor het Rotterdams Dagblad en dook ik geleidelijk aan in de wereld van gezondheidszorg en welzijn, onder ander bij het vakblad Zorg+Welzijn.

In 2001 waagde ik de stap naar Latijns-Amerika, Argentinië om precies te zijn. Met het aanstaande huwelijk van prins Willem-Alexander en Máxima als excuus voor mijn aanwezigheid, deed ik voor onder andere het Algemeen Dagblad verslag van het ineenstorten van de economie en de veerkracht waarmee Argentijnen noodgedwongen een andere draai aan hun leven gaven.

Tussen mijn terugkomst naar Rotterdam en 2017 werkte ik onder meer voor het AD Rotterdams Dagblad, Zorg+Welzijn, Boekblad en (voorgangers van) One World.

Van 2017 tot 2020 nam ik een pauze. Die besteedde ik aan de opzet van een meditatiecentrum in Dordrecht, mantelzorg en relatief eenvoudige bijbanen. De laatste daarvan, als telefonist bij een antwoordservice, eindigde in maart 2020. Over hoe het daarna verder ging, kan ik nog weinig zeggen. Ik keer in ieder geval graag weer terug in de journalistiek.